Menu

Witam Cię.

Jeżeli tu jesteś, to interesuje Cię znalezienie kogoś, kto stworzy tekst na odpowiednim poziomie, w odpowiednim terminie i będzie to oryginalna kompozycja z zachowaniem wymogów, jakie są konieczne przy pisaniu prac naukowych.

Oferuję:

  1. Napisanie pracy magisterskiej wymaga planu; często jest on narzucony przez promotora – i w sumie dobrze, bo w takim przypadku plan ów nie będzie kwestionowany. Mogę go ułożyć samemu, a w przypadku niewielkich zmian ze strony prowadzącego pracę, i tak zasługa zostanie przypisana Tobie.
  2. W pracy badawczej – czyli w każdej pracy magisterskiej i w niektórych pracach licencjackich – konieczne jest sformułowanie tez, które następnie muszą być albo potwierdzone, albo obalone. Wymaga to precyzyjnego myślenia, a nie sklejki z innych prac; tezy muszą być ułożone pod część badawczą i najlepiej, aby nie były banalne.
  3. Próbkę tekstu, dzięki której można ocenić styl i podejście do tematu. Jeżeli uznasz, że nie o oto chodziło, nie płacisz. Próbka jest oczywiście częścią i początkiem pracy.
  4. Czasami, co zasadniczo jest sprzeczne z metodyką pisania prac, promotor żąda napisania wstępu na samym początku – w takim przypadku trzeba umieć przewidzieć, co będzie zawierała praca; w tej materii również mogę pomóc.
  5. Z pewnością chcesz zachować dyskrecję. Jestem przedsiębiorcą, wystawiam faktury (jeżeli klient tego oczekuje) i również zależy mi na dobrej opinii. Należę do osób planujących swoją przyszłość i interesują mnie dobre relacje ze zleceniodawcami, bo oprócz wynagrodzenia kapitałem jest dla mnie zdobywanie klientów poprzez polecenia.
  6. Praca jest pisana od podstaw. To może brzmi jak truizm, ale wierz mi: na porządku dziennym jest kompilowanie „wzorów” prac i „tworzenie” z nich produktu.
  7. Interpretacja części praktycznej wymaga umiejętności matematycznych, badania korelacji odpowiedzi na różne pytania, tworzenia statystyk – co zapewniam na najwyższym poziomie.
  8. Zlecenie jest realizowane bez pośredników – co ma zasadnicze znaczenie w kwestii ceny.


Najważniejszym aspektem pisania jakiegokolwiek tekstu jest sama umiejętność pisania: używanie barwnego języka, jego bogactwo. Przy pisaniu prac magisterskich i licencjackich ważna jest oczywiście strona merytoryczna i znajomość zasad. Dlatego oferuję Ci:

doświadczenie w pisaniu najróżniejszych form: prozy, esejów, felietonów, artykułów, prac naukowych, tekstów motywacyjnych, poradników. To doświadczenie i umiejętności wprzędę w napisanie twojej pracy.

Pozdrawiam

czwartek, 15 listopada 2018

Neoliberalizm po drugiej wojnie światowej

Kontynuacja rozwoju neoliberalizmu po II wojnie światowej

            Do reaktywacji ośrodka neoliberalizmu doszło 1 kwietnia roku 1947, kiedy to odbyła się konferencja w Mont-Pelerin. Problematyka poruszana podczas tego spotkania miała szerszy zakres niż przedwojenne dysputy koncentrujące się jedynie na neoliberalizmie gospodarczym. Konferencja skutkowała utworzeniem Towarzystwa Mont Pelerin (Mont Pelerin Society), składającego się z dwudziestu liberałów z: Niemiec, Stanów Zjednoczonych, Francji i Austrii. Podobnie jak to się miało w Paryżu, również w kurorcie Mont-Pelerin doszło do powstania dwóch odłamów neoliberalnych
- ordoliberalizmu Euckena,
- chicagowskiej szkoły ekonomii, reprezentowanej przede wszystkim przez Miltona Friedmana, która w późniejszych czasach – począwszy od lat siedemdziesiątych XX wieku – stała się doktryną dominującą w świecie ekonomii.
            Przewodniczącym Towarzystwa Mont Pelerin został Friedrich von Hayek, a po roku 1960 zastąpił go Röpke, następnie kolejno funkcję tą pełnili obywatele RFN, USA, Anglii i Francji. Towarzystwo to organizowało konferencje i wydawało biuletyn, systematycznie się rozrastając – przy czym szczyt swojej świetności przeżywało w latach siedemdziesiątych.
            Należy zaznaczyć, iż doktryny neoliberalne odnosiły się głównie do najbogatszych gospodarek, aczkolwiek podatny grunt znalazły w Ameryce Południowej, gdzie istniały dziesiątki organizacji propagujących neoliberalizm – a przykład Brazylii pokazał, iż przyczyniały się nawet do obalenia prezydenta i zmiany ustroju, a także przeprowadzenia szeregu reform.
            Śledząc koleje losu najważniejszych „frakcji” działających w ramach ogólnego nurtu neoliberalnego, istotną rolę odegrali tak zwani „Chicago Boys”; grupę tą stanowili chilijscy studenci Uniwersytetu w Chicago, którzy w trakcie studiów stali się gorliwymi wyznawcami doktryn von Hayeka i Friedmana. W roku 1975, po obaleniu prezydenta Salvadore Allende, Augusto Pinochet przekazał grupie „Chicago Boys” pełnię władzy w zakresie gospodarki Chile i centralnych instytucji tego państwa.
            W celu zapobieżenia katastrofie gospodarczej zaordynowano tak zwaną „terapię szokową” – do czego przyczynił się sam Milton Friedman odwiedzając Chile w 1975 roku, i stwierdzając konieczność takich działań. Tok wydarzeń w Chile – które stały się laboratorium neoliberalizmu – natchnęły inne państwa Ameryki Południowej do podobnych kroków, jak również państwa Europy Wschodniej i Środkowej.
            Dobitne przykłady dominacji stylu rządzenia opartego na filozofii neoliberalnej stanowią osoby Margaret Thatcher i Ronalda Reagana, którzy – co trzeba podkreślić: z doskonałym skutkiem – walnie przyczynili się do propagowania globalnego kapitalizmu, a sama premier Thatcher wyznawała zasadę „There Is No Alternative” (Nie ma alternatywy), mając na uwadze wolny rynek i handel.
            W przypadku Polski, początek neoliberalizmu miał swoją genezę w poglądach i działalności Margaret Thatcher – to zawężone pojęcie liberalizmu stanowiło źródło inspiracji dla polskich prekursorów, którzy jednakże napotkali silny opór w postaci polskiej mentalności i uwarunkowań, nasyconych przeświadczeniem, iż liberalizm tożsamy jest z egoizmem bogatszych. Z jednej strony Polacy uważali, iż słusznym jest dążyć do zysku i stwarzać warunki dla powstawania silnej konkurencji – z drugiej strony, iż powinny istnieć silne, wiążące regulacje państwowe, a same przedsiębiorstwa nie powinny mieć prawa do zwalniania pracowników.
            Obecnie skutki polityki neoliberalnej w Polsce poddawane są coraz częstszej krytyce; oto główne punkty ciężkości tej krytyki [skutków]:
  1. Ogromna nierównomierność pomiędzy tymi, którzy skorzystali, a tymi którzy stracili – co stało się skutkiem nierówności społecznych o niespotykanej w przeszłości skali.
  2. Rynek stał się ważniejszy niż demokracja.
  3. Władza i bezkarność banków i korporacji.
  4. Coraz większe rozwarstwienie ekonomiczne – w Unii Europejskiej większe jest tylko w Estonii, Portugalii i Wielkiej Brytanii. Pomiar dokonywany był jako stopień koncentracji zmiennej losowej, jaką jest zamożność rozumiana jako dochód gospodarstw domowych.
  5. Bardzo wysoka stopa bezrobocia.
  6. Rozpad więzi społecznych – klasy lepiej sytuowane uzurpują sobie prawo do protekcjonalnej oceny biedniejszych.
  7. Bardzo niski współczynnik zaufania społecznego – 3,5 razy niższy niż w państwach skandynawskich.
  8. Degenerujący wpływ na samoocenę młodych ludzi, którzy winy szukają w sobie.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz